PATRON
Patronem naszego szpitala jest kontradmirał prof. dr med. dr h. c. Wiesław Łasiński, wybitny lekarz i naukowiec, który swoją służbą i dorobkiem naukowym inspiruje kolejne pokolenia medyków.
Kontradmirał prof. dr med. dr h. c. Wiesław Łasiński
Patronem naszego szpitala jest kontradmirał prof. dr med. dr h. c. Wiesław Łasiński, wybitny lekarz, naukowiec i organizator medycyny wojskowej. Urodził się 25 grudnia 1915 roku i ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego z wyróżnieniem.
W czasie II wojny światowej pełnił służbę jako lekarz wojskowy i pomagał współwięźniom w niemieckich obozach jenieckich. Po wojnie związał się z Marynarką Wojenną, gdzie pełnił funkcje lekarza okrętowego oraz szefa lecznictwa, a następnie komendanta Szpitala Marynarki Wojennej w Gdańsku.
Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 100 publikacji, w tym cenione podręczniki anatomiczne, a działalność dydaktyczna przyczyniła się do rozwoju polskiej szkoły medycznej. Łasiński pozostaje symbolem połączenia służby wojskowej z nauką i inspiracją dla kolejnych pokoleń lekarzy.
Rok 1915
Urodził się 25 grudnia 1915 r. w Starym Sączu. Studiował w ramach Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
Już w trakcie nauki wyróżniał się wyjątkową pracowitością i zaangażowaniem w dziedzinie nauk medycznych, co zaowocowało uzyskaniem szerokiej wiedzy anatomicznej i klinicznej, niezbędnej do późniejszej pracy zarówno w warunkach cywilnych, jak i wojskowych. Jego postawa oraz wyniki w nauce zapowiadały przyszłą karierę naukową i dydaktyczną, która miała odegrać ważną rolę w kształtowaniu polskiej medycyny wojskowej.
Rok 1939
Dyplom uzyskał w marcu 1939 r. jako prymus. W wojnie obronnej w 1939 r. był dowódcą plutonu Kompanii Sanitarnej 26 Dywizji Piechoty. Podczas bitwy nad Bzurą dostał się do niewoli, przebywał w oflagach: Braunschweig, Limburg i Mannheim, pełnił tam obowiązki lekarza obozowego. Pewien czas pozostawał w jenieckich szpitalach w Koblencji i w Trewirze. Po nieudanej próbie ucieczki do Francji, więziony w twierdzy Chalons nad Marną.
Okres pobytu w oflagach nie złamał jego ducha; wręcz przeciwnie – pozwolił mu rozwinąć umiejętność niesienia pomocy medycznej w najtrudniejszych warunkach. Pełniąc funkcję lekarza obozowego, zdobył cenne doświadczenie w organizacji opieki nad dużą grupą pacjentów oraz radzeniu sobie z ograniczonymi zasobami medycznymi.
Lata 1945-1946
W marcu 1945 r. po uwolnieniu go przez armię amerykańską był lekarzem szpitala UNRRA w Mosboch w Badenii. Powrócił do kraju i podjął pracę w Klinice Chirurgicznej WL Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wiosną 1946 r. został powołany do służby wojskowej w Marynarce Wojennej, z którą związał potem na wiele lat własne losy. Początkowo pełnił służbę lekarza okrętowego, a następnie szefa lecznictwa Marynarki Wojennej.
Po powrocie z wojny szybko zyskał reputację lekarza o wysokich kompetencjach klinicznych i organizacyjnych. Jego działalność w Marynarce Wojennej koncentrowała się na rozwoju systemu opieki medycznej dla żołnierzy i marynarzy, gdzie nie tylko leczył, lecz także tworzył i usprawniał struktury medyczne.
Lata 1949-1955
W latach 1949–1955 pozostawał lekarzem w Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku-Oliwie, początkowo jako asystent oddziału chirurgicznego, a od 1956 r. jako komendant placówki. W tym czasie współpracował z Katedrą Anatomii Prawidłowej.
W czasie pracy w gdańskim szpitalu rozwijał także inicjatywy szkoleniowe i dydaktyczne, pomagając kształcić młodych lekarzy oraz podnosząc standardy opieki medycznej w placówce. Jego aktywność przyczyniła się do rozwoju specjalizacji chirurgicznych w regionie i w środowisku wojskowym.
Dodatkowo jego działalność organizacyjna w Szpitalu sprzyjała umacnianiu współpracy między praktyką kliniczną a środowiskiem akademickim. Podejmował działania na rzecz doskonalenia metod leczenia oraz usprawnienia pracy zespołów medycznych, co wpływało na podniesienie jakości opieki nad pacjentami i rozwój zaplecza naukowego placówki.
Lata 1965-1966
W 1965 r. został powołany na Komendanta-Rektora Wojskowej Akademii Medycznej (WAM), funkcję pełnił do 1972 r. Był twórcą i kierownikiem Zakładu Anatomii Topograficznej i Stosowanej, oraz Komendantem Instytutu Biologiczno-Morfologicznego. Stopień generała brygady otrzymał w 1966 roku.
Jako rektor oraz kierownik zakładu naukowego wywarł istotny wpływ na kształtowanie programów dydaktycznych i naukowych uczelni medycznej. Jego działania wspierały rozwój badań anatomicznych i klinicznych, a także podnosiły prestiż Akademii na arenie krajowej.
W okresie kierowania Wojskową Akademią Medyczną w Łodzi podejmował również działania na rzecz unowocześnienia zaplecza dydaktycznego i badawczego uczelni oraz wzmacniania współpracy między medycyną wojskową a cywilną. Jego inicjatywy sprzyjały podnoszeniu poziomu kształcenia lekarzy wojskowych oraz rozwijaniu interdyscyplinarnych kierunków badań, co przyczyniło się do dalszego umacniania pozycji Akademii w środowisku naukowym.
Lata 1982-1984
We wrześniu 1982 r. został mianowany Rektorem Akademii Medycznej w Gdańsku. Z uczelnią tą związany był od końca lat czterdziestych. W 1948 r. uzyskał stopień doktora medycyny za pracę „Układ listewek skórnych na dłoniach Polaków”. Pracując w AM w Gdańsku szybko otrzymał tytuł docenta, a w 1961 r. profesora nadzwyczajnego. W roku następnym został kierownikiem Katedry Anatomii Prawidłowej, zaś w latach 1962–1965 pełnił obowiązki prodziekana WL tej uczelni. Zaszczytną funkcję rektora AM pełnił w latach 1982–1983. Od 1984 r. pozostawał na emeryturze.
W okresie rektoratu wspierał rozwój współpracy między środowiskiem akademickim a praktyką kliniczną, dążąc do integracji badań naukowych z realnymi potrzebami pacjentów. Jego związki z uczelnią trwały długo, a wkład w rozwój anatomii jako dziedziny nauki jest ceniony także po latach.
Działalność naukowa i publikacje
Na dorobek naukowy profesora składa się ponad 100 publikacji, w tym kilka bardzo cenionych podręczników m.in.: Anatomia topograficzna i stosowana, Anatomia głowy dla stomatologów (7 tomów). Był promotorem 11 przewodów doktorskich i opiekunem 3 przewodów habilitacyjnych. Od 1983 r. Doktor Honoris Causa WAM. Posiada m.in. odznaczenia Krzyż Komandorski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski i wiele innych odznaczeń. Uważany jest za współtwórcę polskiej szkoły anatomicznej. Należał do bardzo barwnych postaci, ze względu na charakterystyczny mundur kontradmirała, z którym się nie rozstawał.
Jego dorobek dydaktyczny i publikacyjny miał istotny wpływ na rozwój anatomii w Polsce i stanowi ważny element dziedzictwa medycznego. Podręczniki i prace naukowe profesora są wciąż cytowane i wykorzystywane w nauczaniu medycznym, a jego wkład w kształcenie kolejnych pokoleń lekarzy pozostaje trwałym śladem jego działalności.
Dziedzictwo i upamiętnienie
Postać profesora pozostaje ważnym symbolem etosu służby lekarza wojskowego – łączącego profesjonalizm, odpowiedzialność i oddanie pacjentowi. Patronat nad 7 Szpital Marynarki Wojennej im. kontradm. prof. dr med. Wiesława Łasińskiego stanowi wyraz uznania dla jego dorobku naukowego i organizacyjnego, a także inspirację dla kolejnych pokoleń personelu medycznego. Pamięć o nim podtrzymywana jest poprzez działalność edukacyjną oraz kultywowanie tradycji medycyny wojskowej.
Dziedzictwo, jakie pozostawił po sobie Wiesław Łasiński, wyraża się nie tylko w osiągnięciach naukowych i organizacyjnych, lecz także w trwałym wpływie na standardy pracy lekarzy wojskowych w Polsce. Jego działalność dydaktyczna przyczyniła się do ukształtowania wielu pokoleń specjalistów, którzy kontynuują rozwój medycyny wojskowej w duchu odpowiedzialności i służby publicznej. Współcześnie jego postawa stanowi wzór zaangażowania zawodowego oraz wierności wartościom humanistycznym, które pozostają fundamentem pracy personelu medycznego.